Beste mensen,

Nadat ik het eigenlijk wel gezien had in de buik van Saskia,
vond ik het tijd om eens wat meer van de wereld te zien.

Eigenlijk mocht ik nog niet verhuizen maar dat vond ik echt onzin. Mijn huurcontract liep pas eind mei af maar ik was klaar voor iets nieuws. Ik denk, het is 30 april, dus als ik nou snel vertrek scheelt me dat weer een maand huur.
Nadat ik alles had ingepakt en de verhuisdozen klaar stonden heb ik mijn eenpersoonskamertje achter me gelaten (ik heb nog wel effe de boel snel gestofzuigd en de plantjes voor de laatste keer water gegeven).

Ik ben een maand eerder dan gepland vertrokken dus ik wil bij deze meteen van de gelegenheid gebruik maken om te vragen of ze de huur van de laatste maand kunnen terugstorten. Dank U.

Maar goed, waar ga je naartoe als je 24 uur per dag in het donker woont? Nou vond ik het al zo raar dat ik de laatste dagen af en toe een fel lichtpuntje in de verte zag. Dus wat doe je dan? Juist, die kant op.
Het was niet de makkelijkste weg moet ik toegeven, mijn navigatie gaf aan dat het wel de korste was maar zeker niet de snelste route. Tsjonge jonge zeg, als ik geweten had wat me te wachten stond had ik nog even gewacht. Het leek wel alsof ik in de file stond, kon geen kant meer op. Eerst dacht ik nog dat er een ongeluk gebeurt was, overal bloed maar ik zag nergens een ambulance ofzo. Maar ineens dacht ik toch de brandweer te zien. Tenminste, dat dacht ik, in de verte leek het erop alsof ze iemand moesten bevrijden want iemand knipte het dak ergens vanaf. Nah, zo zag het er van mijn kant uit.
Misschien had ik niet zo dichtbij moeten komen want ineens greep een monster me. Echt waar, ik zag 5 tentakels op me af komen, die grepen mijn hoofd en begonnen eraan te trekken. Echt niet normaal meer, ik denk, ik laat me niet zomaar te grazen nemen en zette me met mijn schouders af zodat ik niet meteen werd meegesleurd.

Maar het lukte me niet, ik voelde die tentakels (later bleek het een rubber handschoen) weer op mijn hoofd en ineens donderde ik me toch een eind naar beneden zeg.
Ik zag alleen nog maar vlekken en in de verte een paar witte jassen. Ik denk, JANKEN....misschien schrikken ze dan. Helaas, voordat ik het wist werd ik heen en weer geslingerd en kreeg ik een jas aan.

Gelukkig lieten ze me even met rust en kon ik even op adem komen bij een hele vriendelijke mevrouw.
Ze zag er erg beroerd uit maar keek wel heel blij. Ik denk, das leuk, die aait me tenminste.
Toen ik na een paar minuten op adem was gekomen, zie ik ineens een lange slungel op me afkomen, hij had een schaar in zijn hand en ik denk, wat gaat die gek doen....HELLLUUUPPP. Knipt ie zomaar mijn slangetje door zeg.

Maar goed, ik was ondertussen weer wat tot rust gekomen en kreeg in de gaten dat het eigenlijk best wel meeviel.
Ik zag dat de boel onder controle was en ben maar gaan slapen.

Een paar uurtjes later kreeg ik al visite. De hele familie was er. Ik had ze natuurlijk nog nooit gezien maar ik herkende wel een heleboel stemmen.

Toen iedereen weg was heb ik lekker geslapen en de volgende dag begon mijn leventje pas echt.